در قالی‌های عصر صفوی، فرشتگان فقط موجوداتی آسمانی نبودند؛ تجسمی از پاکی، نور و حراست از حریم امن محراب‌ها بودند . با بال‌های گشوده و چهره‌های نورانی، بر باغ‌های بهشتی و گچبری‌های اسلیمی نظاره می‌کردند . نقاشان این دوره، فرشتگان را به‌سان زنان ترسیم می‌کردند؛ تجلی نگاهی متعالی که پاکی را در چهره زن جستجو می‌کرد . این بشقاب، روایت‌گر همان بال‌هایی است که زمین و آسمان را به هم پیوند می‌زدند.