در شاهنامه، اکوان دیو نه در غار، که در پوست گوری زرین پنهان می‌شود تا رستم را بیازماید . او پهلوان خفته را از زمین برمی‌کند و تا آسمان می‌برد؛ اما فراست رستم، نیرنگ دیو را واژگونه می‌سازد . فردوسی در پایان این داستان می‌سراید: «هر آن کو گذشت از ره مردمی / ز دیوان شمر، مشمرش آدمی» . این ماگ روایت‌گر همان نبردی است که در آن خرد، بر اهریمن پیروز می‌شود.