فردوسی در شاهنامه، دیو را موجودی فراتر از افسانه می‌داند؛ «تو مر دیو را مردم بد شناس / کسی کو ندارد ز یزدان سپاس» . دیوها گاه در هیبت رذایل اخلاقی چون آز و خشم ظاهر می‌شوند و گاه در پیکر اکوان دیو و دیو سپید، در برابر پهلوانانی چون رستم صف می‌کشند . این ماگ روایت‌گر همان نبردی است که هر انسان برای غلبه بر دیو درون و بیرون خود باید تجربه کند.